Verward
Ze staat verward in het midden van de weg. In haar nachtplunje, haar verstrooide haar deinend in de wind van de voorbijrazende wagens. Claxons doen haar verdwaasd opkijken. Haar handen grijpen naar onzichtbare teugels, ze vindt ze niet.
Vermolmde voetjes in vale afgekleurde slippers schuifelen over de gebroken witte lijn. Langzaam begint ze te gillen. Eerst ingehouden, treurend. Dan luider. Tranen springen uit haar ogen terwijl ze tierend aan het haar trekt. Ze valt op haar knieën en barst in huilen uit. De auto’s stoppen niet.
